Blind zijn en hardlopen… Je moet het maar durven

  • 24 september 2017

De Blind Run. Dit sportieve initiatief juichen wij als Gelderse Blinden Stichting van harte toe. Ze sluit aan bij de doelstellingen van onze Stichting en daarom sponsoren we dit onderdeel van de Bridge to Bridge loop met veel plezier. Lees het verhaal van Michel, win-win situatie, iedereen blij!

 

Blind Run, Bridge to Bridge 2017

Zondag 10 september was het zover: de Bridge to Bridge-loop in Arnhem werd weer gehouden en voor de derde keer op rij deed ik mee met een buddy van het CIOS.

 

De wedstrijd was heerlijk. We hadden prachtig zonnig, en toch koel weer wat het rennen superlekker maakte. Ik was zelf naar Arnhem gekomen en midden op het evenement belde ik Menno, mijn buddy, om de tent van het Rijn & IJssel CIOS te vinden. En terwijl Menno pal langs me op liep en me niet kon vinden, hoorde ik hem via de telefoon met me praten en kon ik hem dus naar me toe roepen, want via mijn aanwijzingen door de telefoon zag hij me niet, hihi. Ik had dit jaar Menno als buddy en hij loopt ongeveer 12 km/uur, wat voor mij een mooie niet te hoog gegrepen snelheid is. We hadden drie keer samen geoefend en dat ging steeds beter.

 

Dit jaar liepen we de 10km na vorige jaar de 16km en het jaar ervoor ook de 10km te hebben gelopen. Samen met het duo Jurgen en Jan, die iets sneller wilden gaan lopen, mochten we net achter de wedstrijdlopers in vak 1 starten. We startten om 13.45 en de eerste vijf kilometer gingen lekker. De bochten waren ruimer en makkelijker dan voorgaande jaren en we hadden veel brede wegen. We konden vlak achter Jurgen en Jan blijven en ik verwachtte eigenlijk elk moment dat die langzaam maar zeker van ons zouden weglopen. Maar dat gebeurde niet. De vijf kilometer liepen we in 24.30, wat een mooie tijd is. Menno liep lekker. Alleen bij Jan (hoorde ik achteraf) piepte en kraakte het.

 

Het ging ook wat langzamer in het tweede deel van de race. Ik liep wel lekker met Menno zo achter die twee aan en het leek me ook wel leuk om samen over de finish te komen. En het pad was wel erg smal om in te halen. Maar na acht kilometer hadden Menno en ik nog energie over en haalden we ze toch in om uiteindelijk bijna een minuut sneller te eindigen in 49.29. Kim Latta, de organisatrice vanuit het CIOS, stond al klaar met een lunchpakket. We hebben nog even de groep 5km-lopers uitgezwaaid en na een half uur kwamen die ook al weer over de finish. Het was een sportieve en gezellige middag.

 

Met vriendelijke groet,
Michel Gerritse